Meðal margra fiskeldistegunda virðist áll eiga mikla möguleika á lengra þróun í Asíu. Álar eru mikils metnar ræktaðar tegundir vegna þeirra hátt markaðsverð, mikil ávöxtun, há lifunartíðni og vel rannsökuð meinafræði. Af þeim 19 anguilla tegundir, japanska áll (Anguilla japonica) og evrópskur áll (Anguilla anguilla) eru mikilvægustu í Austur-Asíu (aðallega Japan, Taívan og Kína) og Evrópa (aðallega Ítalía og Holland). Heildar álframleiðsla 1998 var 222.547 tonn og metið á 1,3 milljarða Bandaríkjadala (FAO, 2000). Japanska álreikningurinn fyrir um 80 prósent af heildarframleiðslu áls og um 60 prósent af heildarneyslu í Japan.
Álaframleiðsla í Japan hefur minnkað um tæp 40 prósent á síðasta áratug úr 38.885tonn árið 1990 í 22.836 tonn árið 1999. Aftur á móti var álnotkun í Japan hefur aukist jafnt og þétt úr 104.460 tonnum árið 1990 í 129.794 tonn í 1999 (Satoh o.fl., 2001). Munurinn á neyslu og framleiðslu á áll í Japan fyllist af innflutningi.
Í Taívan er fiskeldi á ála ein mikilvægasta fiskeldisiðnaðurinn. Thetegundir ræktaðar eru aðallega japanski állinn. Taívan var áður helsti birgir áls á Japansmarkað. Fyrir 1987 útvegaði Taívan meira en 90 prósent af Japönum árlegur innflutningur. Árið 1993 flutti Taívan út 49.547 tonn til Japans og minnkaði síðan árlega frá þeim tíma. Árið 1999 fór áll fluttur til Japan niður í 8765 tonn, sem var aðeins 6,80 prósent af heildarneyslu á Japansmarkaði. Tævanskur áll Fiskeldi, líkt og japanskt hliðstæða þess, hefur náð hámarki vaxtar og er komið inn í a hnignunartímabil (Liao, 1999, 2001).
Samdráttur í álframleiðslu í Taívan hefur aðallega stafað af uppgangi álsfiskeldi í Kína og samhliða hækkun glerálsverðs. Fiskeldið á ála í Kína hefur vaxið vegna tiltölulega ódýrs vinnuafls og tæknilegra og fjárhagslegra aðstoð frá taívanskum og japönskum fjárfestum. Álfaeldissvæðið í Kína hefur breiddist frá strönd Fu-Chien héraðs til Kuang-Tung og annarra norðurhéraða (Shi o.fl., 1999). Állútflutningur Kína hefur aukist töluvert úr 3,55 prósentum árið 1985 til 73,39 prósent árið 1999 af heildarinnflutningi á ála í Japan (tafla 1). Heildarframleiðsla þess er mikil hærri en samanlögð framleiðsla frá öllum öðrum Asíulöndum.
Taívan, Japan og Kína taka meira en 85,00 prósent af heildarframleiðslu heimsins sem og neyslu. Þar að auki keppir álfiskeldi í þessum löndum harðri samkeppni á Japansmarkaði. Breyting á samkeppnishæfni álfiskeldis í Taívan, Japan og Kína hafa ekki aðeins áhrif á hagnað álframleiðslu heldur einnig áhrif efnahagsþróun viðkomandi landa (Chou og Lee, 1993). Þess vegna er stjórnvöld og atvinnulífið verða að vera viðbúin slíkri breytingu á samkeppnishæfni.
Þó að innlend auðlindakostnaður (DRC) nálgun hafi verið mikið notuð ígreiningu á samkeppnishæfni landbúnaðarvara, hafa aðeins nokkrar rannsóknir verið framkvæmt um fiskafurðir vegna erfiðleika við að safna áreiðanlegum gögnum (Ling o.fl., 1999). Tilgangur þessarar rannsóknar er að nota hugtökin fórnarkostnaður og kenning um samanburðarávinning til að kanna samkeppnishæfni álfiskeldis í Taívan, Japan og Kína.
Niðurstöður þess að nota NPP og DRC við mat á samkeppnishæfni sýna að Kínverjarálfiskeldi hefur samkeppnisforskot á hliðstæðu sína í Taívan ogJapan. Samkvæmt niðurstöðum Lee o.fl. (í prentun), þegar lirfueldi hefur gengið vel náð mun gildi DRC vísitalna breytast þar sem fræverðið mun breytast. Notar að meðaltali framleiðslukostnaðar á tímabilinu 1995 – 1999 sem grunn, munu DRC vísitölur verða {{0}}.35 –0.77, 0.52– 1.15, og 0.29– 0.50 í Taívan, Japan og Kína, í sömu röð , sem væri lægra en núverandi DRC vísitölur þeirra. Þar sem frækostnaður stuðlar að a stór hluti af heildarframleiðslukostnaði í álfiskeldi, ef Japan og Taívan sækjast eftir því endurheimta samkeppnishæfni í fiskeldi ála, þeir munu þurfa að þróa tæknilega framfarir í gervifjölgun.
